Dit is het mooiste uitvaartritueel dat ik mocht ontwerpen

Katrien Smeyers, leading lady van de Ritual Coach Academy, specialiseerde zich in afscheid. Ze vertelt de verhalen van mensen die er niet meer zijn. In dit blogbericht deelt ze haar meest bijzondere ervaring: het mooiste uitvaartritueel.

De woorden mooi en uitvaart zijn misschien lastig te rijmen maar er is een uitvaart waar ik zelf niet over uitgepraat geraak.  E. was veertien toen ze overleed aan de gevolgen van kanker.

De familie koos onmiddellijk voor een heel persoonlijk afscheid. Persoonlijk omdat E. zelf de plek van haar afscheid koos: de manege waar ze van haar 4 tot aan haar dood had paardgereden.

Op de dag van de uitvaart was het stralend mooi weer.  Een heldere hemel met zon op een koude meidag. Eén van die dagen waarop de vrieskoude zich een laatste keer laat gelden.
De manege lag er onwaarschijnlijk mooi bij.  Vroeg in de ochtend zweefde er mist over de weilanden en de paarden stonden vrolijk briesend te knabbelen aan het jonge lentegras.

Het afscheid vond plaats onder een oude grote beuk die op het einde van het plein stond, vlakbij de paardenweide. De banken stonden in een halve cirkel met in het midden een pad.  Het was een bijzonder ontroerend maar licht afscheid.

Onder de boom stond een platte kar, versierd met veldbloemen en slingers. Daarop stond de kist, helemaal beschilderd door de vriendinnen en klasgenoten van E. Ze hadden allemaal hun handen op de kist gezet en er een prachtige boodschap bijgeschreven.

Als symbool kozen we voor een boeketje met veldbloemen. Dat waren de lievelingsbloemen van E. maar ook van haar paard Peppa. De ene zag ze graag en de andere at ze graag.  De veldbloemen stonden ook voor de eerste bloemen in het jaar, de lente net zoals ook E. eigenlijk nog maar in de lente van haar leven was overleden.
Van elke vroege lentebloem zochten we de betekenis op.

De anemoon voor volharding en overgave.  Ze bestreed haar ziekte met volharding en gaf zich tegelijkertijd volledig over aan het leven.  Bloesemtakjes, mooi en kwetsbaar tegelijkertijd stond voor haar ontluiking naar jonge vrouw en haar kwetsbare jonge leven. De iris is genoemd naar de Godin van de regenboog, stond voor haar speelsheid en hoge fun-factor, haar grapjes en voor kleuren. E. hield van kleuren. Seringen voor de dromerige touch die ze geven aan de lente en voor E’s dagdromerij waar ze zich helemaal in kon verliezen.  Tot slot de tuberoos die een heerlijke geur verspreid en de lente aankondigt.
Ook deze bloemen koos E. zelf uit.  Samen met haar besprak ik de betekenis en hoe zij zich hierin terugvond.

Maar los van dit alles, was het mooiste moment de komst van Peppa.  Op voorhand hadden we besproken dat we de merrie Peppa niet tussen het vele volk zouden vastbinden maar dat ze vrolijk mocht rondlopen in de weide achter de boom.
Dat was buiten Peppa gerekend. Vanaf het moment dat de kist onder de boom werd gezet, kwam dit zachtaardige paard naar onze kant gelopen.  Ze rekte zich helemaal uit over de draad en dus besloten we om de kar met kist dichter tegen de weide draad te plaatsen.

Peppa snuffelde uitvoerig aan de kist en iedereen sprong de tranen in de ogen.  Ikzelf, haar ouders, de mensen van de manege en de uitvaartonderneming.  Peppa duwde een paar keer met haar neus tegen de kist alsof ze wilde zeggen dat E. moest opstaan.  Ze hinnikte heel luid en lang, ze bokte even.  Toen berustte ze.
Peppa bleef de hele tijd van de dienst bij de kist staan. Ze stond meer dan uur trouw naast haar vriendinnetje dat in de kist lag.  Toen we wegreden, de kar volgde een pad langs de wei, wandelde Peppa rustig naar de kist mee tot ze niet meer kon. Daar bleef ze staan kijken tot de rouwstoet van het erf verdwenen was.

Bij het nagesprek een paar weken later, was Peppa hét gespreksonderwerp. Wat daar gebeurde was zo mooi, zo magisch.  E’s ouders, die aanvankelijk niet zo blij waren met de wens van E. om de uitvaart in de manege te doen, waren – bij wijze van spreken – door het dolle heen. Dit was een afscheid dat voor hen echt hartverwarmend was.

Deze uitvaart is ondertussen 9 jaar geleden maar nog elk jaar, rond de verjaardag van E. krijg ik een kaartje met een foto van Peppa en een lenteboeket toegestuurd.