Ik durf niet: hoe anders dan anders toch gewoon taart met een liedje werd

Tijdens de brainstorm voor een nieuw ritueel vliegen de ideeën heen en weer. Het lijkt wel alsof de zotste ingevingen nog niet zot genoeg zijn. Het gesprek is flitsend, energiek en ongelofelijk inspirerend. En dan gebeurt het!

Bij de uitwerking van de ideeën sluipt stilaan twijfel en onzekerheid binnen. Bij elk voorstel zijn er belemmerende gedachtes en de meest voorkomende is: “Wat gaan ‘ze’ ervan denken?”. Dat zijn de momenten waarvan ik weet dat het maken van een ritueel om zeep is. Ik zal je vertellen waarom.

Zin en onzin van een ritueel.

Onlangs werd ik gevraagd om een verjaardagsceremonie samen te stellen. De betrokkene was op zoek naar een ceremonie die – ik citeer – anders dan anders is. Het mocht bij wijze van spreken nog nooit geschreven en uitgevoerd zijn.

Ik vroeg haar: “Wat is voor jou anders dan anders?”. Op dat moment kwamen dus die vele inspirerende ideeën waar ik heel warm, blij én super enthousiast van werd.

Twee weken later ontmoetten we elkaar terug. Ik had ondertussen gebrainstormd met het team* maar bij haar was het enthousiasme serieus getemperd. De angst was toegeslagen. Elk idee bleek een soepketel vol angsten en twijfels.

Wat bleek? De familie. Die stellen zich toch vragen bij de zin en onzin van zo’n alternatieve ceremonie. Zij vroegen zich af of een gewone taart met een liedje niet beter was? Het zijn toch eerder traditionele mensen, was de volgende bedenking. Ze gaan me uitlachen, kwam nadien. Ik weet niet of zij iets gaan hebben aan zo’n – pauze – “RITUEEL”. (denk hier even een diepe zucht en het draaien met de ogen bij)

Dat is het moment dat ik weet: Het is om zeep.

En het komt jammer genoeg vaker voor dan je denkt.

De druk van de omgeving kan heel zwaar doorwegen op de vorm en de inhoud van een ritueel. Zo wordt het bijzonder mooi moment herleid tot een vertrouwd iets: taart met een liedje en een cadeautjestafel.

Maar voor haar was die zestigste verjaardag écht heel bijzonder. Want eigenlijk zou ze er al niet meer zijn. Door het oog van de naald was ze gekropen. Na een verschrikkelijke val tijdens een skivakantie had ze bij wijze van spreken elk bot in haar lijf gebroken. Ze gaven haar 20% overlevingskans. Ze zou nooit meer kunnen lopen.

Toch zat ze drie jaar later tegenover mij en voelde ik de passie en het verlangen om het leven te vieren.

Maar toen kwam die twijfel. En ik kreeg haar ook niet meer overtuigd om het toch op haar manier te doen, met een ceremonie vol liefde en dankbaarheid. Vol inspiratie en levenswijsheid.

Ze was er blij mee. Zei ze. Wat uiteindelijk ook zo was. Maar ik voelde nog altijd dat verlangen naar ‘anders dan anders’. Misschien later. Toch bedankt voor je tijd.

Durf te kiezen. Bijzondere levensmomenten kan je maar één keer vieren. Of het nu gaat om een verjaardag zoals hier of om een uitvaart. Durf te kiezen. Voor wat je écht wil. Uiteindelijk ben jij degene waar het om gaat en niet de omgeving.

* Elke twee weken kom ik virtueel samen met een paar ritueelontwerpers en brainstormen we over de rituelen die we op dat moment maken.